Her şey, Ankara’da bir şirket genel merkezinin galeri boşluğunu metal levhalarla kaplama talebiyle başladı. İlk bakışta sınırlı ölçekli bir uygulama gibi görünen bu iş, projeye yakından bakıldıkça bambaşka bir boyut kazandı. Çünkü konu yalnızca bir yüzey kaplaması değil, katlar arasında uzanan bir mekânsal sistemin yeniden kurgulanmasıydı.
Galeri boşluğu; farklı kat yüksekliklerine sahip, çevresinde cam korkulukların dolaştığı, alt katın tavanı ile sürekli ilişki kuran ve gün ışığını yapının içine taşıyan karmaşık bir boşluktu. Fabrikaco bünyesinde ele alınan bu karmaşıklık, tasarım sürecinin en belirleyici girdisi oldu.
Problemi Tanımlamak
Projede karşılaşılan temel sorun şuydu:Her katta farklı kotlar, farklı tavan yükseklikleri ve farklı bitiş detayları vardı. Ancak kullanıcı bu boşluğa baktığında, tüm bu değişkenleri değil; tek, bütüncül bir yüzey etkisini algılamalıydı.
Metal paneller yalnızca estetik bir kabuk değil;
• Döşeme bitişleriyle,
• Cam korkuluk üst kotlarıyla,
• Süpürgelik hizalarıyla,
• Tavan bitiş çizgileriyleaynı anda ilişki kurmak zorundaydı.
Bu da her bir panelin ölçüsünün, birleşim noktasının ve fugasının rastlantısal değil; tamamen kontrollü bir sistem içinde üretilmesini gerektirdi.
Sürekliliği Detayda Aramak
Tasarımın en kritik hedefi, galeri boşluğuna yukarıdan aşağıya bakıldığında metal panellerin ek yerlerinin tek bir düşey hatta hizalanmış gibi algılanmasıydı. Bunun için her kat kendi içinde değil, tüm galeri boyunca tek bir yüzey gibi ele alındı.
Bu karar, projeyi doğrudan detay çözümüne taşıdı. Metal panellerin modülasyonu, katlar arasındaki kot farklarına rağmen fugaların kırılmamasını sağlayacak biçimde yeniden kurgulandı. Bazı noktalarda panellerin ölçüsü değiştirildi, bazı noktalarda ise alt konstrüksiyon sistemiyle toleranslar yeniden tanımlandı.
Bu süreç, tasarımın kâğıt üzerindeki estetik bir fikir olmaktan çıkıp, üretimle birebir temas eden bir mühendislik meselesine dönüşmesini sağladı.
Kavisli Form ve Malzeme Dengesi
Metal yüzeylerin kavisli geometrisi bilinçli bir tercihti. Bu form sayesinde galeri boşluğundaki sert düşey etki yumuşatıldı ve yüzey, döşemenin kütlesel etkisi ile cam korkulukların şeffaflığı arasında bir ara katman gibi çalışmaya başladı.
Kavis;
• Işığın yüzey üzerinde daha yumuşak dağılmasını sağladı,
• Panellerin tekdüze değil, dinamik algılanmasına katkı sundu,
• Boşluğun yalnızca bir geçiş alanı değil, deneyimlenen bir iç mekân elemanı olmasına yardımcı oldu.
Uygulama Süreci: Tasarımın Gerçek Sınavı
Bu tür projelerde tasarım, sahada sınanır. Üretim toleransları, montaj sırası, mevcut yapının beklenmeyen ölçü farklılıkları… Tüm bu değişkenler karşısında proje, gerek üretim hanemizde gerekse sahada sürekli olarak yeniden kontrol edildi. Yüzeylerin, karkas ve kabuğun alanla ve birbirleriyle kurduğu kusursuz iletişim, üretim sürecinin en zorlu sınavı oldu.
Montaj sırasında her panelin yerleşimi, yalnızca bulunduğu kat için değil; alt ve üst katla kurduğu ilişki açısından da değerlendirildi. Amaç, hiçbir noktada “eklenmiş bir yüzey” hissi vermeyen, baştan sona düşünülmüş bir sistem etkisi yaratmaktı.
Projenin sonunda galeri boşluğu artık yalnızca iki katı birbirine bağlayan bir hacim değil;detayın, ölçünün, hizanın ve malzemenin birlikte çalıştığı mimari bir odak hâline geldi.
Bu süreç bize şunu bir kez daha hatırlattı:İyi tasarım, çoğu zaman büyük formlarda değil, küçük detaylarda verilen doğru kararlarda ortaya çıkar.
